Faktura sprzedaży [Ctrl+F2]

Nową fakturę sprzedaży wystawisz skrótem Ctrl+F2 albo przyciskiem Faktura na wstążce FAKTURY. Program od razu otwiera formularz z nadanym numerem i dzisiejszą datą — możesz zacząć od wpisania kontrahenta.
Jeśli najczęściej wystawiasz inny rodzaj dokumentu, np. Fakturę MP (metoda kasowa), ustaw go w Opcjach programu — wtedy Ctrl+F2 i ten przycisk otwierają od razu wybrany rodzaj, a podpis przycisku zmienia się na np. Faktura MP [Ctrl+F2].
Okno dzieli się na dwie części: po lewej formularz, po prawej podgląd wydruku, który odświeża się na bieżąco. Dzięki temu widzisz dokładnie to, co dostanie kontrahent, jeszcze przed zapisaniem dokumentu. Wszystkie elementy okna — z ponumerowanym zrzutem, paskiem podglądu i zakładkami dodatkowymi — opisuje strona Elementy okna dokumentu.
Zakładka „Numer, daty”
Podstawowe dane dokumentu:
-
Typ dokumentu — faktura, proforma, paragon, korekta i pozostałe rodzaje. Zmiana typu przestawia numerację i układ wydruku.
-
Numer dokumentu — nadawany automatycznie według ustawionego formatu numeracji. Można go zmienić ręcznie ikoną ołówka obok pola.
-
Data wystawienia oraz data dostawy / wykonania usługi — domyślnie dzisiejsza. Zaznaczenie Cały miesiąc ustawia datę sprzedaży na cały okres rozliczeniowy.
-
Zamówienie nr i Data zamówienia — numer zamówienia nabywcy (kilka numerów rozdzielamy przecinkiem) i data zamówienia w wierszu pod nim. Oba trafiają na wydruk („Zamówienie nr: … Data zamówienia: …”) i do pliku wysyłanego do KSeF; przy kilku numerach data dotyczy każdego z nich. Daty nie dopisujemy do numeru — wtedy KSeF dostaje ją jako zwykły tekst. Obok, w polu Przesyłka nr, wpisujemy numer listu przewozowego.
-
Sposób zapłaty i termin zapłaty — termin wybieramy z listy terminów (np. „3 dni”). Nowa faktura dostaje termin z karty kontrahenta, jeśli jest tam wpisany. Gdy karta go nie podaje, a sposób zapłaty to Przelew, program podstawia termin ostatnio użyty przy przelewie (za pierwszym razem „7 dni”) — także po zmianie sposobu zapłaty na przelew, gdy pole terminu jest puste. Przy innych sposobach zapłaty termin zostaje pusty, a faktury zakupu i zapisane faktury program zostawia bez zmian. Data terminu to data wystawienia plus liczba dni z wybranej pozycji listy — albo data dostawy / sprzedaży plus liczba dni, gdy w Konfiguracji → Liczby i daty w „Termin płatności liczyć od” zaznaczono „daty dostawy / sprzedaży”. Program pokazuje tę datę obok listy (np. „3 dni” i 13.11.2026) i przelicza ją po zmianie terminu, daty wystawienia albo daty dostawy. Pozycja bez liczby dni (np. „Zgodnie z umową”) daty nie ma. Termin można też wybrać kalendarzem obok listy — data z kalendarza ma pierwszeństwo przed wyliczoną z dni. Ta sama data trafia na wydruk, do pliku wysyłanego do KSeF oraz do zestawień terminów. Wybranie terminu z listy wraca do liczenia z dni. Zapisana faktura pamięta liczbę dni z dnia wystawienia — późniejsza zmiana pozycji na liście terminów jej nie przesuwa.
-
Rachunek bankowy — przy przelewie pod sposobem zapłaty. Nowa faktura dostaje rachunki oznaczone na liście kont jako domyślne dla jej waluty: rachunek w walucie faktury w polu Lista dostępnych kont, pozostałe w polu Konta dodatkowe (np. faktura w EUR — konto EUR i konto PLN). W polu Konta dodatkowe zaznaczamy lub odznaczamy kolejne rachunki z listy. Na wydruku każdy rachunek jest w osobnej linii pod „Na konto:”, a do KSeF trafia jako osobny rachunek bankowy. Zmiana waluty nowej faktury dobiera rachunki domyślne od nowa, dopóki nie wybierzemy ich ręcznie. Rachunek wskazany na karcie kontrahenta zastępuje rachunki domyślne. Przy płatności gotówką lub kartą pola rachunku są ukryte i faktura nie ma rachunku. Do KSeF trafia tylko polski numer rachunku (NRB) z 26 cyframi. Gdy w polu Na Konto jest inny numer (np. wpisany ręcznie z pomyłką), program przy zapisie ostrzega, że faktura w KSeF i jej wizualizacja będą bez tego rachunku — wtedy poprawiamy numer albo wybieramy konto z listy.
-
Skonto — rabat dla nabywcy za zapłatę przed terminem. Pole wyboru jest pod rachunkami bankowymi i pojawia się tylko przy płatności odroczonej (przelew, raty itp.). Przy gotówce, karcie, BLIK-u i bonie jest ukryte. Po zaznaczeniu wybieramy Wariant skonta ze słownika Skonta, np. „7 dni – 2%”. Ołówek przy polu otwiera słownik, w którym dodajemy własne warianty (opis, dni, procent); na start są 3 dni – 3%, 7 dni – 2% i 14 dni – 1%. Wariant wpisuje Skonto % i Dni, które można poprawić ręcznie. Obok liczby dni widać datę, do której obowiązuje skonto (data wystawienia + dni). Odznaczenie usuwa skonto z faktury. Jeśli na karcie kontrahenta wybrano skonto, na nowej fakturze podstawia się ono samo po wybraniu nabywcy.

Faktura ze skontem 7 dni – 2% — wariant, procent, dni z datą i wiersz skonta na podglądzie wydruku 
Słownik Skonta — warianty startowe 3, 7 i 14 dni Na wydruku pod kwotą do zapłaty pojawia się np. „Skonto 2% 1 567,02 zł” i „Jeśli płatność nastąpi przed 2026-10-30”. Do faktury KSeF (sekcja płatności) trafiają warunki „zapłata do 2026-10-30 (7 dni od daty wystawienia)” i wysokość „2%”. Skonto nie zmienia kwot faktury. Jeśli nabywca z niego skorzysta, obniżkę rozlicza się korektą. Faktura pobrana z KSeF ze skontem dostawcy pokazuje je jako tekst (Skonto - warunki i Skonto - wysokość).
-
Zapłacono — kwota już wpłacona. Każda zmiana tego pola (także przycisk Całość i automatyczna zapłata przy gotówce lub BLIK-u) zapisuje się w historii wpłat dokumentu, więc widać, kiedy i skąd wpłata pochodzi. Przy formie płatności Gotówka zapis faktury wystawia dla nowej wpłaty dokument kasowy — KP przy sprzedaży, KW przy zakupie — o ile włączona jest opcja Dodawaj rozliczone (domyślnie tak). Ponowny zapis starej faktury nie wystawia KP za wcześniejsze wpłaty.
Zmniejszenie kwoty usuwa wpłaty wpisane ręcznie oraz usuwa albo zmniejsza KP wystawione automatycznie przy zapisie faktury (od najnowszego), dzięki czemu pomyłkę w kwocie poprawiamy w tym samym polu. Wpłat z wyciągu bankowego ani KP/KW wystawionych przez nas (Rozlicz dokument, przycisk KP przy polu Zapłacono, Dodaj rozliczone gotówką) program nie skasuje; wtedy poprawiamy je w historii wpłat.
-
Uwagi oraz dodatkowy tekst nad tabelą — treści drukowane na fakturze. Powtarzalne formuły warto zapisać w słowniku i wstawiać z listy gotowych uwag.
W polu Dodatkowy tekst nad tabelą można wybrać tekst z listy albo wpisać własny, jednorazowy — nie trzeba go wcześniej dodawać do słownika (słownik otwiera ikona ołówka). Dłuższy tekst zawija się na wydruku do kolejnych linii, a tabela pozycji przesuwa się niżej. Uwagi także zawijają się do szerokości ramki; ramka mieści około ośmiu linii, dalszy tekst nie jest drukowany. Do KSeF każde z tych pól trafia do 256 znaków — tyle dopuszcza struktura faktury ustrukturyzowanej, dalsza część tekstu nie jest wysyłana.
-
Sposób rozliczenia (JPK, KSeF) oraz procedury JPK / adnotacje KSeF — oznaczenia wymagane w ewidencji VAT (np. TP, MPP, metoda kasowa). Wybiera się je z listy; jedna faktura może mieć kilka oznaczeń naraz.
Kod GTU ustawiamy na POZYCJI, nie na całej fakturze — GTU opisuje konkretny towar albo usługę, więc jedna faktura może mieć pozycje z różnymi kodami (albo bez kodu). W oknie dodawania pozycji pole GTU: jest nad polem Nazwa, obok Grupy. Kod podpowiada się z karty towaru, jeśli jest tam zapisany, i można go zmienić dla pojedynczej pozycji albo wybrać (brak).
Limit płatności gotówkowych 15 000 zł
Gdy faktura z formą płatności Gotówka jest wystawiona dla kontrahenta z NIP, a jej wartość brutto (w PLN po kursie dokumentu) przekracza 15 000 zł, program po zapisie wyświetla ostrzeżenie „Płatność gotówką powyżej 15 000 zł”:
- przy sprzedaży — zapłata musi przejść przez rachunek bankowy, a nie gotówką (art. 19 ustawy Prawo przedsiębiorców),
- przy zakupie — zapłata gotówką nie będzie kosztem uzyskania przychodu (art. 22p ustawy o PIT).
Limit dotyczy wartości całej transakcji, a nie pojedynczej wpłaty — rozbicie zapłaty na raty go nie omija. Program tylko ostrzega, zapisu nie blokuje. Ostrzeżenie wraca przy kolejnym zapisie dopiero wtedy, gdy zmienimy formę płatności, kontrahenta, kwotę albo walutę. To samo ostrzeżenie pokazuje się przy wystawianiu KP/KW do faktury i po paragonie za gotówkę (szczegóły: Formy płatności). Nie dotyczy korekt ani proform.
Zakładka „Dane o firmach”
Wybór nabywcy z kartoteki kontrahentów. Wystarczy zacząć wpisywać nazwę lub NIP — program podpowiada firmy z listy. Jeśli kontrahenta jeszcze nie ma, dodasz go bez wychodzenia z faktury.
Pod nabywcą jest sekcja Płatnik — firma, która płaci za nabywcę, razem z jej rolą w KSeF (np. „Dokonujący płatności”). Osobę odbierającą dokument wpisujemy w zakładce Podsumowanie, w polu Odbiorca dokumentu.
W pliku XML dla KSeF płatnik jest zapisywany jako Podmiot3 z rolą 6 — „Dokonujący płatności” (rola 8 to jednostka samorządu, 10 — członek grupy VAT). Jeśli w podglądzie faktury KSeF widzimy Podmiot3 z danymi tymi samymi co nabywca, to znaczy, że na fakturze jest wypełniona sekcja Płatnik — program nie dopisuje jej sam z pola Nabywca.
Aby usunąć płatnika (a tym samym Podmiot3 z pliku KSeF), zaznaczamy jego nazwę w polu Nazwa sekcji Płatnik, kasujemy ją (Delete) i przechodzimy do innego pola (Tab). Program czyści wtedy wszystkie dane płatnika — adres, NIP, ID wewnętrzne i rolę w KSeF — a po zapisaniu płatnika nie ma ani na wydruku, ani w KSeF. Kontrahent zostaje w kartotece.
Jeżeli płatnik wraca na kolejnych fakturach, sprawdzamy, czy nie jest wpisany na szablonie faktury cyklicznej — dokumenty z cyklu kopiują płatnika z szablonu.
Pole KSeF IDWew w sekcji Płatnik to identyfikator wewnętrzny jednostki grupy VAT — schemat KSeF dopuszcza go tylko dla Podmiot3, nie dla nabywcy. Puste pole oznacza wartość z karty kontrahenta. Pole widać tylko przy typach dokumentów wysyłanych do KSeF. Identyfikator wewnętrzny kontrahenta ustawiamy na stałe w jego karcie w kartotece.
Zakładka „Towary, usługi”
Pozycje dokumentu. Towar wybierasz z cennika, klikając w kolumnę Nazwa — rozwija się lista z kolumnami:
| Kolumna | Co pokazuje |
|---|---|
| Symbol | indeks towaru |
| Towar lub usługa | nazwa z cennika |
| Cena netto | cena dla poziomu obowiązującego na tym dokumencie |
| Dostępne | stan magazynowy (gdy korzystasz z modułu Magazyn) |
| Grupa | grupa towarowa |
Nad listą jest pole Szukaj, które przeszukuje wszystkie kolumny naraz — także indeks i kod kreskowy, nie tylko nazwę. Po wybraniu pozycji program podstawia cenę, jednostkę i stawkę VAT.
Obok pola Szukaj znajduje się suwak Poziom cen (A/B/C). Przesunięcie go przelicza kolumnę Cena netto dla całej listy, więc jeszcze przed wyborem widzisz, ile towar kosztuje na każdym poziomie. Wybrany poziom dotyczy tylko wstawianej pozycji — kolejne wracają do poziomu przypisanego kontrahentowi w jego karcie. Same poziomy cenowe opisuje strona Cennik.
Nazwę możesz też wpisać z klawiatury, łącznie z nazwami spoza cennika. Pole nie uzupełnia się samo: wpisany tekst zostaje dokładnie taki, jaki wpisałeś, a towar z cennika wybiera się z rozwijanej listy. Wcześniej program dopisywał resztę nazwy w trakcie pisania i podstawiał pierwszy pasujący towar, co przeszkadzało przy własnych nazwach i przy szukaniu po fragmencie.
Uwagi do pozycji (w szybkiej sprzedaży — komentarz dopisany klawiszem Ctrl+K) drukują się na fakturze pod nazwą pozycji i trafiają do pliku KSeF jako dodatkowy opis tego wiersza.
Dla każdej pozycji ustawisz ilość, cenę, rabat (procentem albo kwotą — lista obok pola Rabat) i stawkę VAT. Rabat na całą fakturę — procentem albo kwotą — wpisuje się na zakładce Podsumowanie i trafia do wszystkich pozycji. Program przelicza wartości netto, VAT i brutto na bieżąco. Fakturę można liczyć od netto albo od brutto. Przy pozycji jest zawsze jedna cena: Cena netto albo Cena brutto. Jeśli chcemy wpisywać ceny netto, a widać tylko cenę brutto, przełączamy pole Sprzedaż w na zakładce Podsumowanie na netto — program przeliczy też pozycje już wpisane. Jak ustawić to na stałe, opisuje strona Nowy — wybór rodzaju dokumentu (pole Sposób sprzedaży).
Zakładka „Podsumowanie”
Zestawienie kwot w rozbiciu na stawki VAT, informacje o rozliczeniu (zapłacono i pozostaje do zapłaty) oraz — pod tabelą, na całą szerokość zakładki — Razem do zapłaty i kwota słownie. Układ zakładki opisuje strona Elementy okna dokumentu.
Procedury JPK_V7 i adnotacje KSeF
W oknie dokumentu, na zakładce Numer, daty, jest pole procedury JPK / adnotacje KSeF (wielokrotny wybór), a obok niego Sposób rozliczenia (JPK, KSeF) — metoda kasowa, odwrotne obciążenie, procedura marży, samofakturowanie i pozostałe oznaczenia (lista zależy od typu dokumentu). Zaznaczone pozycje trafiają do pliku JPK_V7 jako oznaczenia procedur i do faktury ustrukturyzowanej KSeF FA(3) jako adnotacje. Można zaznaczyć kilka naraz.
Najczęściej używane:
| Procedura | Kiedy zaznaczyć |
|---|---|
| FP — faktura do paragonu | faktura wystawiona do sprzedaży już zarejestrowanej paragonem (art. 109 ust. 3d) |
| Odwrotne obciążenie | VAT rozlicza nabywca (np. usługi z art. 28b dla podatnika z UE) |
| Procedura marży | biura podróży, towary używane, dzieła sztuki, antyki — rodzaj wskazujemy osobno; VAT od marży opisuje strona Faktura marża |
| MPP / split payment | mechanizm podzielonej płatności |
| KAUCJA — podatek od niezwróconej kaucji (system kaucyjny) | tylko roczny dokument rozliczenia kaucji u wprowadzającego napoje — patrz JPK_V7: system kaucyjny |
| ZW_… — podstawa zwolnienia z VAT | sprzedaż zwolniona z VAT: przepis, na podstawie którego stosujemy zwolnienie (opis niżej) |
Napis „odwrotne obciążenie” w uwagach
Faktura z odwrotnym obciążeniem musi zawierać wyrazy „odwrotne obciążenie” (art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT), więc program dopisuje je sam do uwag na wydruku. Dzieje się tak, gdy:
- na liście procedur zaznaczone jest Odwrotne obciążenie — program zaznacza je sam, gdy na fakturze pojawia się pozycja ze stawką NP II (usługi z art. 28b dla podatnika z UE); przy takiej pozycji najpierw sprawdzamy, czy NP II to właściwa stawka,
- Sposób rozliczenia (JPK, KSeF) to odwrotne obciążenie albo podatek rozliczany przez nabywcę,
- któraś pozycja ma stawkę oo.
Korekta przejmuje oznaczenie z faktury korygowanej. Gdy tekst „odwrotne obciążenie” jest już w uwagach, program go nie dubluje. Jeśli sprzedaż nie jest objęta odwrotnym obciążeniem, zdejmujemy oznaczenie z listy procedur, zmieniamy sposób rozliczenia i stawki pozycji; jeśli jest — napis musi zostać, bo trafia też do KSeF (adnotacja P_18) i do JPK_V7.
Podstawa zwolnienia z VAT (pozycje ZW_)
Faktura dokumentująca sprzedaż zwolnioną z VAT musi wskazywać przepis zwolnienia (art. 106e ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT). Na tej samej liście są więc pozycje zaczynające się od ZW_, np. ZW_113 - Zwolnienie podmiotowe (art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT) albo ZW_36 - Najem nieruchomości (art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT).
- Faktura ma jedną podstawę zwolnienia — zaznaczenie kolejnej pozycji ZW_ odznacza poprzednią.
- Nowa faktura firmy zwolnionej z VAT dostaje podstawę ustawioną w Danych podatnika; tutaj zmieniamy ją dla tej jednej faktury.
- Podstawa trafia na dokument, gdy faktura ma pozycję ze stawką zw., gdy firma jest zwolniona z VAT albo gdy zaznaczyliśmy ZW_113. Inna pozycja ZW_ zaznaczona na fakturze bez sprzedaży zwolnionej nie jest drukowana ani wysyłana.
- Gdy nie wybierzemy nic, program wpisuje art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT (firma zwolniona) albo art. 43 ust. 1 ustawy o VAT (czynny podatnik VAT z pozycją zw.). Przy zwolnieniu z konkretnego punktu art. 43 warto więc wskazać właściwą pozycję.
- Faktura korygująca przejmuje podstawę z faktury korygowanej.
Podstawa pojawia się w trzech miejscach: na wydruku jako linia Zwolnienie z VAT: … w polu uwag, w pliku KSeF w sekcji Adnotacje oraz w JPK_FA. Adnotacji nie da się wyłączyć — można zmienić tylko jej treść. Jak wygląda w podglądzie KSeF, opisuje strona Wysyłka faktur do KSeF.
Faktura do paragonu (FP)
Gdy klient po zakupie na paragon prosi o fakturę, mamy dwie drogi:
- paragon wystawiony w programie — na liście paragonów klikamy go prawym przyciskiem i wybieramy Wystaw fakturę do paragonu. Program przenosi pozycje i wypełnia dane paragonu sam. Drugiej faktury do tego samego paragonu nie wystawi, a paragonu z fakturą nie da się usunąć. Na liście paragonów kolumna Faktura do paragonu pokazuje numer wystawionej faktury.
- paragon z kasy fiskalnej niepodłączonej do programu — FAKTURY → Nowy i w oknie wyboru typu kafelek Faktura do paragonu (obok „Paragon”). Pozycje i kwoty wpisujemy z paragonu.
Na fakturze do paragonu, w zakładce „Numer, daty” pod procedurami, jest sekcja z danymi paragonu: Numer paragonu, Data paragonu, Numer unikatowy kasy i NIP z paragonu. Pojawia się ona też wtedy, gdy oznaczenie FP zaznaczymy ręcznie w procedurach. Numer kasy program podpowiada z ostatniej faktury do paragonu.
Przy zapisie program sprawdza wymagania ustawy o VAT:
- numer paragonu jest obowiązkowy — bez niego faktury nie zapiszemy;
- gdy nabywca ma NIP, NIP z paragonu musi być taki sam. Fakturę dla firmy do paragonu bez jej NIP-u wystawić nie wolno (art. 106b ust. 5), za co grozi sankcja 100% VAT z faktury, dlatego program takiego zapisu nie dopuści. Kreski i prefiks „PL” nie mają znaczenia;
- ostrzega (zapis przechodzi), gdy minęły 3 miesiące od końca miesiąca z daty paragonu (art. 106b ust. 3) albo gdy nie wpisaliśmy numeru unikatowego kasy. Wtedy papierowy paragon trzeba przechowywać razem z kopią faktury (art. 106h ust. 1).
Dane paragonu program drukuje na fakturze („Paragon nr … z dnia …, numer unikatowy kasy …”) i wysyła do KSeF jako dodatkowy opis „Paragon fiskalny”. Faktury do paragonów wystawione wcześniej (z numerem paragonu tylko w uwagach) zapisują się jak dotąd.
Po co ten znacznik. Obrót z paragonu wszedł już do deklaracji z raportu kasowego (jako RO). Bez oznaczenia FP ta sama sprzedaż policzyłaby się dwa razy. Program z oznaczeniem FP:
- zostawia wiersz w ewidencji JPK_V7 z typem dokumentu FP (przepis tego wymaga),
- ale nie dolicza jego kwot do podatku należnego ani do pól deklaracji,
- w KSeF FA(3) ustawia adnotację FP=1,
- nie wpisuje faktury do KPiR ani do ewidencji przychodów (ryczałt) — przychód jest już w raporcie z kasy; korekta faktury do paragonu zmienia przychód normalnie,
- w eksporcie dla biura rachunkowego (EPP, Rewizor) przekazuje znacznik FP — razem z pozostałymi oznaczeniami JPK (procedury, GTU, RO, WEW, MK, VAT_RR).
Zmiana w wersji 27.6.109. Wcześniej oznaczenie FP służyło wyłącznie do wydrukowania etykiety, a kwoty wchodziły do sum jak przy każdej innej fakturze — czyli obrót dublował się w deklaracji. Jeśli wystawiamy faktury do paragonów, warto pracować na nowszej wersji.
Zapisanie dokumentu
Na wstążce dostępne są trzy warianty zapisu:
- Zapisz — zapisuje i zostawia dokument otwarty,
- Zapisz i zamknij — zapisuje i wraca do listy,
- Zapisz i dodaj nowy — zapisuje i od razu otwiera kolejną fakturę (wygodne przy wystawianiu serii dokumentów).
Dopóki dokument nie jest zapisany, w tytule zakładki widnieje gwiazdka.
Dane na zapisanej fakturze nie zmieniają się razem z kartotekami. Przy zapisie program kopiuje na fakturę dane nabywcy, Twojej firmy, nazwy i kody towarów, formę i termin płatności, walutę i rachunek. Zmiana adresu kontrahenta, nazwy towaru w cenniku czy wpisu w słowniku dotyczy tylko nowych dokumentów — wydruk, plik KSeF, JPK, eksport dla biura i listy dokumentów pokazują fakturę taką, jaka została wystawiona (art. 106e i 112a ustawy o VAT). Korekta, KP/KW i WZ/PZ wystawiane do faktury biorą dane stron z tej faktury. Gdy zmienisz dane swojej firmy, przy ponownym zapisie niewysłanej faktury program zapyta, czy je zaktualizować — patrz Dane podatnika.
Wydruk, PDF, e-mail i KSeF
Kaucja za opakowania (system kaucyjny)
Kaucja za opakowanie w systemie kaucyjnym nie wchodzi do podstawy opodatkowania VAT (art. 29a ust. 11a ustawy o VAT). Na fakturze dodajemy ją jako osobną pozycję z towarem, który na karcie ma zaznaczone Kaucja za opakowanie (system kaucyjny) — patrz karta towaru. Taka pozycja:
- ma VAT 0 i nie wchodzi do sum według stawek, ewidencji VAT, JPK_V7, JPK_FA ani KPiR,
- jest wliczona do kwoty Razem do zapłaty,
- na wydruku ma w kolumnie stawki napis „kaucja”, a pod tabelą VAT osobny wiersz Kaucja (poza podstawą VAT):,
- w KSeF nie jest wierszem faktury: trafia do sekcji Rozliczenie jako obciążenie z powodem „Kaucja za opakowania w systemie kaucyjnym…”, a kwota do zapłaty obejmuje kaucję. Korekta zmniejszająca kaucję (zwrot opakowań) daje w tej sekcji odliczenie.
Broszura MF do FA(3) nie opisuje kaucji osobno. Sekcję Rozliczenie stosujemy, bo schemat przewiduje w niej kwoty poza podstawą opodatkowania, które zmieniają kwotę do zapłaty.
Po zapisaniu dokument można od razu:
- wydrukować albo obejrzeć w podglądzie wydruku,
- wyeksportować do PDF,
- wysłać e-mailem do kontrahenta (z załączonym PDF-em),
- wysłać do KSeF — patrz rozdział KSeF.
Na wydruku faktury zaliczkowej kwoty „Razem do zapłaty”, „Zapłacono”, „Pozostaje” i kwota słownie dotyczą tej zaliczki — tak samo przed wysłaniem do KSeF i po nim. Bloczek przelewu i kod QR do zapłaty niosą kwotę tej faktury, a nie wartość całego zamówienia.
Korekta faktury zaliczkowej trafia do KSeF tak, jak wymaga schemat FA(3): w sekcji Zamówienie (wiersze przed korektą ze znacznikiem StanPrzedZ), a nie jako zwykłe wiersze faktury. Zmiana od wersji 27.6.349 — wcześniej korekta zaliczki szła jako wiersze faktury.
Wygląd wydruku wybierasz listą Styl wydruku nad podglądem; style konfiguruje się w Ustawienia → Wygląd dokumentu.
Czy ta strona była pomocna?